Eenzamer dan ooit

In de zwijgende stilte vind ik je omarming. In woorden die je niet uitspreekt klinkt je warmte…het maakt me eenzamer dan ooit. Ik dwaal de paden die we liepen, beelden kleuren een horizon die ik mij amper herinneren kan. Waar ik danste in geborgenheid, waar ik me thuis voelde in mijn overgave…aan jou en niemand…

Bewegingloos

Het woord spookt door mijn hoofd….subloos, niet voor de hand liggend voor mij om te zeggen maar het raakt me diep. Ik voel me subloos, doelloos, dwalend, disconnected met de sub in mij. Was er na mijn vorige writing eerst een hevig verdriet dat gevolgd werd door een vreemdsoortige rust, is er nu een andere…

Stilletjes vertrokken

In stilte communiceer ik, communiceert mijn innerlijk met mij. Flarden uit songteksten hangen om mij heen, als een te zware jas die ik maar niet van mij af kan schudden. ‘ We don’t talk anymore’ is mijn onverbiddelijke danspartner geworden. Ik sta met haar op, ze beweegt mee door mijn dag, ze kust me in…

Verjaren in Stilte

Ooit schreef ik ‘Ik wil niet verdwalen in illusies die zich vermommen als dat wat ik mis, het wrede moment waarop realiteit zich openbaart is niet wat ik nu nodig heb.’ Binnenkort ben ik jarig, ik heb getwijfeld of ik mijzelf een verjaardagsfeest wil geven. Soms kan het iets toevoegen aan het gevoel van jarig…

Een spoortje Licht

Onverwachts een moment van privacy, met enige verwondering bespeur ik een behoefte in mijzelf. Daar waar ik je gister vertelde dat ik het gevoel heb weg te drijven van bdsm was er nu een verlangen te willen voelen. Soms is dat alles dat ik probeer te doen, zeker in periodes zoals nu, alleen maar voelen…

Parels in een Donkere Nacht

Er zijn soms bijzondere parels die zich ineens openbaren, momenten zich onverwachts aandienen. Het kan soms een uitdaging zijn ze te zien, zeker in de afgelopen weken die zowel op persoonlijk vlak als in gezinsleven heftig waren. De balans was even zoek, en ja ook hier zowel in gezinsleven als op persoonlijk vlak. Uiteraard hebben…

Verkeerde Deur

Ongemerkt, niet waargenomen. De signalen heb ik niet herkend, ineens was er een ‘verkeerde’ deur geopend. Duistere tentakels grepen me, verstikten me, verlamden mijn beweging. Ik zag jou, en ik zag je niet. Ik voelde een waas van duisternis dalen, mijn zicht belemmeren. Niet alleen mijn visuele zicht maar ook mijn eigen unieke zicht, mijn…

Gesmoord

Grijs is het kleurloos beleven van passieloos voelen. Gesmoord in de ketens van zwijgend delen. Blind volg ik waar voelen me leidt, je hand hield ik vast maar raakte deze kwijt. In het donker tastend, dwaal en dool ik.