Ze beweegt een puur delen

Ze beweegt een puur delen, haar ziel danst onzichtbare passen. Ongekend is de melodie van haar beleven, ze volgt haar innerlijke stem, beweegt op de noten van passie. Je houdt vast, een simpele greep. Je vingers om haar pols, je hand om haar hals. Ze gooit haar hoofd naar achteren, een zucht ontsnapt haar lippen….

Sluimert ze in vage beweging

Ze sluimert, vage bewegingen zijn haar kracht, soms omtrekkend. Plagend, speels verleidt ze je, ze strekt zich uit. Haar energie raakt je, vervoert je, neemt je mee.Haar ogen vertellen verhalen, tonen de diepste paden die haar ziel bewandelt. Soms wervelt ze, gestuurd door haar ongetemd verlangen. Gekooid lijken haar bewegingen, vurig zijn haar ogen. Ze…

Geketend aan ons delen

Het samensmelten verwonderde me, daar waar ik vaak specifiek een kant kan herkennen die zich naar de voorgrond werkt was er nu een samensmelten van alle facetten in mijn persoontje. De masochiste, de vrouw, het meisje, de sub. In hun eigen dans bewogen ze, gaven ze, waren ze. Tijd werd één met de beweging, de…

Dat ze mag Dansen

Zo graag wil ze weer dansen, gedragen door het onzichtbare geluid. Gevangen in het web van onduidbare Dominantie. Nu realiteit zichzelf op de voorgrond heeft weten te manoeuvreren is er even geen ruimte voor haar, dus houdt ze vast aan haar herinneringen. Koestert ze de momenten van het pure zijn, probeert ze de frustratie van…

Het stille smeken

Verlangen naar pijn smoort de wens tot overgave. Mijn lichaam stil, in afwachting, trillend verlangen fluistert een stille schreeuw. ‘Geef me de pijn’ smeekt ze woordloos. Mijn lichaam spreekt. ‘Laat me niet smeken’ denkt het voelen. Mijn lichaam spreekt. Een eerste slag, een zucht ontsnapt mijn lippen, verlaat mijn lichaam en hangt als stille getuige…

Leven is het Zijn in jezelf toelaten

Ooit schreef ik ‘Leven is het Zijn in jezelf toe durven laten’ wat is het verdomd moeilijk, complex en verwarrend om mijn Zijn toe te laten. Ze grist, ze graait, ze sist, ze gromt. Ik loop achter, ik loop mezelf achterna. Wanneer ik de ene emotionele achtbaan gehad heb vlieg ik door de volgende in….

Haar lijden is mijn Muze

Ze zet de toon, maakt noot voor noot haar eigen compositie. Ze leidt de dans, ik kan haar slechts volgen. Ze zet mijn dwalen naar haar hand, creëert paden waar het onbegaanbaar leek te zijn. Haar lijden is mijn muze, mijn weerstand haar grootste uitdaging. Haar dwalen is mijn dolen, mijn dwalen is haar genot….

Ik verfoei haar, zij bindt mij

Ze legt me aan banden, zonder compassie. Ze dwingt me te schikken in de beperking die zij mij oplegt. Ik verfoei haar. Ze bindt me, emotieloos. Haar wil wordt de mijne, laat mij weinig anders keuze dan te accepteren de ruimte die zij me overlaat. Ik geef me over. Ze put me uit, keer op…