Draadjes ontward

In gedachten keer ik terug. Terug naar het moment van enkele dagen geleden, het moment van intense overgave en mijn spontane duel met de sadist in jou.

Wat is het toch dat ik op ongelukkige momenten iets eruit flap. Zoals wanneer de felle warmte van de striem die de cane achterliet nog niet is weggeebt ik met lieflijke glimlach een opmerking eruit gooi die qua timing verre van slim is. Het is geen opzet, geen voorbedachte rade. Het is niet dat ik denk ‘laat ik dat eens zeggen’ ik heb het eruitg geflapt voor ik er erg in heb.
Bijzonder mooi is dat het resultaat mij weet te bekoren, de donkere blik in jouw ogen, je stem die dieper en lager wordt, en het effect daar van op mij. De warme gloed die het me geeft in mijn binnenste, soms een rilling door mijn hele lijf welke ik niet onderdrukken kan.
Dan jouw resolute bewegen met daarin opgeslagen de zwijgende boodschap dat die laatste felle slag nog wel een keertje over gedaan kan worden.

Vervolgens de onrust in mij, heel even maar, geen paniek maar een tel van een seconde het gevoel dat ik niet weet of ik dat nog wel opvangen kan. En daarna zet een nieuwe dans in, voel ik hoe mijn lichaam van spanning naar ontspanning gaat om de slag te ontvangen. Is er geen angst voor de pijn, het is alsof ik mij volledig open en daarmee uitnodig en zeg ‘doe maar, geef maar, ik vang jouw pijn met liefde en weef met haar een nieuw patroon’.

Het is of ik mij bewust word van een draadje, het draadje tussen jij die mijn lichaam bespeelt en mijn lichaam.
Elke trilling van het draadje weet mij te bereiken, beetje bij beetje komt het draadje strakker te staan. Soms voel ik mij dusdanig verbonden met dit draadje dat het lijkt of ik uit talloze draadjes geweven ben en jij uit de wirwar van draden een draadje pakt die mij met mij verbindt.
Je trekt zachtjes aan het dunne draadje, wetende dat te hard trekken zou maken dat het of wel zich losmaakt van jouw vingers en weer verstopt in de kluwen draden, of wel breekt.
Heel voorzichtig raak je het draadje aan, geef je jouw trillingen door, in het begin bereiken deze alleen de buitenste draden maar gaandeweg wordt de beweging ook gevoeld in de dieper gelegen draden.
Er ontstaat resonatie, de echo vloeit zonder weg te ebben. Deze creëert een nieuwe trilling.
De nieuwe trilling vloeit via het draadje naar jou, de dynamiek wordt gevoed.

Soms voelt het of je de volledige kluwen draden uit mijn binnenste naar buiten hebt weten te halen. Het voelt vreemd, ontheemd bijna, en leeg in mijn binnenste. Toch voel ik mij gekoesterd in de ontwarde kluwen draadjes die mijn huid beroeren. Ongelooflijk kwetsbaar voel ik mij wanneer jij de draadjes voorzichtig vastpakt, aanraakt, streelt, subtiel strak trekt. Je zou mijn binnenste kunnen verwoesten, door simpelweg een grote stevige ruk aan alle draden te geven.
Ik weet dat jij je dit bewust bent, ik weet ook dat je soms bewust de draadjes naar buiten haalt. Dat je wil dat ik voel wat het is volledig de jouwe te zijn.

Plaats reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s