Denken overstemt de stilte

Mijn denken overstemt de rust die ik tracht te vinden.
Gedachten gaan vooral over dynamiek, meer specifiek de dynamiek tussen D en s.
De één kan niet zonder de ander.
Het speelveld wordt gekaderd en daarbinnen heeft de D vrij spel.
Maar wat als het speelveld niet betreden wordt?
Of wel betreden wordt maar niet dusdanig herkend?

Het gras op mijn speelveld ligt er ongemoeid gelaten bij, mooi groen en klaarblijkelijk aantrekkelijk voor onbekende spelers om te betreden en ongemoeid gelaten door de enige speler die ik er toelaat.

Voorheen werden de uitnodigingen om het speelveld te betreden gevormd door een uitdagende blik, een plagend woord, een stukje kant of hoge hak…de laatste tijd ontbreekt het me aan energie en inspiratie om de motivator te zijn.

Het werpt de vraag op wat ik wil, wat ik nodig heb.
Dat onbetreden speelveld stemt me verdrietig.
Te weten dat er een D’s is maar de dynamiek ontbreekt stemt me intens verdrietig.
Het besef dat ik de katalysator van onze D’s ben stemt me moedeloos, verdrietig en maakt me eenzaam.

En nee, ik zie geen oplossing in het loslaten van deze D’s en mijn speelveld openstellen voor andere D’s om deze te betreden.
Ik ken dat pad, ik ben daar geweest.
Het veld werd kaalgetrapt, er werd respectloos getrapt tot elk groen sprietje kaal en zonder veerkracht was.

Ik wil niets anders dan dat mijn eigen D me meevoert, dat hij de katalysator van onze D’s wordt, dat hij mij inspireert en motiveert daar waar ik dat zovele jaren deed en ik heb nog altijd de hoop dat er iets zal veranderen.
Dat is tegen beter weten in misschien, ik weet dat ik mijzelf hiermee keten aan een overgave die vooral verdriet brengt maar ik voel me liever een eenzame sub dan dat ik mijzelf voor de leeuwen werp.

Mijn overgave is nog altijd aan één en zelfs al ben ik daarin dwalend, voel ik mij verloren en verdwaald ik kan en wil niet anders dan mij verbinden aan alleen hem.

Stilte fluistert de woorden die ik niet uitspreken wil…

Wat als de dynamiek niet verandert?
Wat als ik blijf dwalen?
Wat als hij niet in gaat zien dat de dynamiek voeding van twee kanten nodig heeft?
Wat als het stil blijft?
Wat als het lang duurt?
Hoe lang kan ik nog deze eenzaamheid verbinden aan mijn overgave?
Wat als ik breek?
Wat als ik niet meer kan?

Ik laat de woorden, ze glijden langs me heen zonder betekenis.
Er is alleen het nu, en in het nu verkies ik het mij eenzaam, dwalend en verloren voelen boven het einde van onze D’s.

Plaats reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s