Oorverdovend, de stilte

Het zijn woorden die ik vaker gebruikt heb, al de hele dag spoken ze door mijn hoofd….Oorverdovend is de stilte.

Cynisme worstelt zich naar boven. Als ik een geil stuk schreef was er geen stilte, als ik een pittige foto had geplaatst was er geen stilte, als ik mijn boze mening had geuit was er geen stilte…maar als ik mij in alle eerlijkheid kwetsbaar uit….dan is er stilte.

Ik adem haar in, ze is scherp en puntig. Ik voel hoe haar scherpte mijn binnenste schaaft. Ik probeer haar te omarmen, ze duwt me van zich af, met stekende woorden probeert ze snijdende wonden te maken.
Onverstoorbaar en niet te vermurwen blijf ik proberen haar te omarmen, het verdrietige, eenzame en verdwaalde meisje in mij. De sub in mi jdie zich verloren en niet gezien voelt. De vrouw in mij die teveel verdriet voelt om al deze innerlijke strijden.

De stilte blijft oorverdovend, ik wil het uitschreeuwen.
Waar ben jij als ik je nodig heb?
Waarom verstop jij je achter lieve zorgende woorden en gebaren maar vraagt me niet hoe het met me gaat?

Waarom is het zo stil om me heen…..

Advertenties

Plaats reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s