Vrij te besteden dag

In ’t kader van lief voor jezelf zijn besloot ik vanmorgen mijn vrij te besteden dag te starten met koffie op bed. Dus de ontstekingspijn in mijn bekken negerend toog ik twee trappen naar beneden, onderweg bijna getackeld door een verontwaardigd mauwende kater. In de woonkamer filteren de donkere gordijnen het zonlicht, een zwart witte poezendame rekt zich loom uit op het dekentje waarop ik haar vannacht toen ik richting bed toog had achter gelaten. Ze heeft wat tijd nodig gehad om mij als nieuw ‘vaak-thuis-baasje’ te accepteren.
Het andere ‘voorheen -vaak-thuis-baasje’ staat met één been buitenshuis, een spannende tijd voor haar. Met name omdat één been iets mankeert (spieraandoening) en dit soort stappen dan ineens niet zo gemakkelijk en vanzelfsprekend zijn. Ik beweeg met haar mee in deze fase en ook de poezendame lijkt zich aan te passen. Werd ik voorheen vanaf een afstand aangekeken wanneer ik het zonlicht de woonkamer liet vullen werd ik nu met loom spinnende beweging verwelkomd.

De koffie was snel gezet, een travelmug doet dienst als klein thermoskannetje en ik hijs mijzelf met mok vol koffie in de ene hand en travelmug in de andere de trap weer op. Om boven opnieuw bijna te struikelen door een nu bozig kijkende kater, één blik in de logeerkamer zegt genoeg. De bakken zijn echt leeg, ik zet mijn koffie op de zoldertrap en vul de kattenbrokjes. Een oudere poezendame komt de slaapkamer van mijn zoon (waar nog diep geslapen wordt) uit en volgt met grootse tevredenheid mijn beweging.
Wanneer drie poezen aan hun ontbijt beginnen neem ik mijn koffie mee en kruip nog even terug in bed.
Na twee koppen koffie protesteert mijn blaas, ik overleg in stilte met mijn lichaam, kan het niet even wachten? Ik moet zo weer een trap af om naar de douche te gaan, aangezien ik mijn haren moet wassen en dan langer moet staan kost dat meer energie, dus alles dat ik combineren kan is bevorderlijk voor het behouden van mijn beperkte energie.
Maar nee, ik moet toch écht plassen, en ik heb nog geen zin nu al te gaan douchen, bovendien is mijn koffie dan straks koud. Dus nogmaals de trap af, ik zie dat de poezen inmiddels de warmte van de zon op zijn gaan zoeken, goed idee!

Ondanks alle rationele argumenten vanuit jarenlang leven met dit fysieke defect werk ik mijzelf mét pijn de trap weer op om nog even te genieten van een, inmiddels lauw geworden, kopje koffie. Ik scroll wat door fetlife, bekijk mijn laatste foto bewerkingen, twijfel of ik vandaag energie ga kwijt raken aan de kapper (wat al weken eigenlijk nodig is) of dat ik met camera op pad wil.
Een flinke pijnscheut mengt zich in deze innerlijke dialoog, ik besluit maar even niet te ver vooruit te kijken aangezien het erop lijkt dat ik mijn lepels voor vandaag al bijna verbruikt heb (voor wie het interesseert, hier vind je uitleg over de lepeltheorie.

Zo eerst maar eens moed verzamelen om de trap weer af te gaan richting badkamer,
te douchen, daarna de trap weer op, en dan twee trappen naar beneden waarna ik vind dat ik mijzelf wel mag belonen met koffie en een ontbijtje om het begin van mijn vrij te besteden dag te vieren. Met een beetje geluk is het warm genoeg om straks buiten te kunnen zitten!

Read 6 comments | Leave Comment

Advertenties

Plaats reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s