Dwalende Woorden

De afgelopen dagen sluimert er een zin door mijn hoofd, iets in de trant van
‘pas wanneer je je openstelt vanuit je kwetsbare zelf, ontstaat ruimte voor de ander om sterk te zijn’

Dat ik hierover nadenk is wellicht geen verrassing. Ik ben erg zoekend in hoe balans te vinden met mijn kwetsbare zelf. Nee niet omdat ik dat niet durf, omdat ik het niet gewend ben. Ik weet hoe de sterke te zijn, ik weet hoe te inspireren en stimuleren en een ander te helpen het beste in zichzelf naar boven te halen.
Ik heb gemerkt dat zowel in vriendschappen als in relatie er een wisselwerking ontbreekt wanneer bij mij de energie mist om te inspireren en stimuleren. Dan ontstaat er een stilte, dan valt de ander stil.

En dat leidt bij mij tot stil verdriet. Ik ben er meer dan slecht in om tegen de ander te zeggen dat ik een wisselwerking nodig heb. Inspireren en stimuleren is iets dat zowel in vriendschap als relatie een wisselwerking hoort te zijn, ontbreekt dat dan ben je in een doodlopende straat beland.

Ik heb een aantal doodlopende straten achter mij gelaten, meer dan eens in mijn leven, met grootsverdriet soms ook. Sommige straten wandelde ik uit zonder nog eens om te kijken, in andere gevallen had ik langer nodig om weg te raken van de straat. Bleef ik nog een tijd hangen en dralen, mezelf afvragen of ik het mis had, of ik zou moeten veranderen.

Dat laatste is een gevaarlijk woord, ik vind namelijk dat ik niet zou moeten veranderen om een vriendschap te behouden. Als dat zo is dan was er in de kern al iets mis, datzelfde geldt ook voor een relatie.
Natuurlijk zijn er wel patronen die kunnen worden veranderd, omdat ze een negatief of verkeerde invloed hebben. Daar sta ik dan wel voor open maar dat is iets anders dan mijzelf moeten veranderen.

Ik ben er trots op dat ik na al mijn strijden geleerd heb trouw aan mijzelf te zijn (en blijven). Het blijft verdrietig wanneer dit met verlies van bijvoorbeeld een vriendschap gaat, maar mijzelf verliezen in een proces van aanpassen is een weg die ik niet meer insla. Dat zijn de gevaarlijkste doodlopende paden en ik weet hoe moeilijk het is daaruit een weg terug te vinden. Misschien dat dit besef (meer dan ik mij bewust was) sterk van invloed is geweest op mijn gevoel de afgelopen maanden. Waarmee ik niet zeg dat Grey van mij verwachtte dat ik zou veranderen, ik heb dat bij mijzelf neergelegd toen ik merkte de connectie kwijt te raken. Als eerste leg ik het bij mijzelf neer, denk ik dat door te veranderen ik misschien iets kan terugwinnen terwijl ik weet dat ik er alleen maar meer mee verlies.
Dus accepteren dat ik me voel zoals ik me voel, dat verdriet zo sterk aanwezig is, ik me eenzaam voel zelfs en ook in de relatie, dat was pas kracht tonen om toe te geven.

Afgelopen weekend was een weekend met veel emoties. Nadat ik me geuit heb over de vanzelfsprekendheid van onze D’s en hoe die mij verlamde, nadat ik de noodzaak voelde om opnieuw af te bakenen, mijn grenzen niet meer helder waren en ik zo niet verder wilde gaan in onze bdsm relatie. Na dat alles en het enorme verdriet in mij voelde het voor mij alsof ik alleen nog maar kon concluderen dat ik iets moest veranderen. Ik veranderde mijn status hier op FL, omdat ik compleet overhoop lag (nog steeds wel) met mijn eigen onderdanige ik.
Het voelt alsof ik verdwaald was in verwachtingspatronen, of ik deze zelf ingevuld heb daar ben ik nog niet uit.

En hoe ga je dan vanuit dat alles weer een weg vinden? Juist wanneer er, zeker binnen bdsm, handelingen zijn die al een vertrouwdheid in zich dragen puur in de handeling zelf. Dat is één van die dingen waarin ik kan verdwalen, en de connectie met mijzelf verliezen kan.
Het gevaar lag op de loer dit weekend, ik heb haar gevoeld en ik kon haar weren. Het lukte me om dicht bij mijzelf te blijven, de avond in Place de Nous was fijn. Ik was ontspannen, zeker voor mijn doen. Het was fijn om er te zijn en bekende (en ook gemiste) gezichten te zien.

We konden een connectie vinden samen, het gaat niet om het spel want in feite is dat een samenkomen van actie en reactie die naar een diepere ruimte brengen. Het lukte me om de connectie met Grey te blijven voelen, mijzelf niet te voelen verdrinken in een zwart gat. Het was ook een verademing om te kunnen ontladen, daarin waren de pijn en de ontelbare orgasmes een verademing.
De volgende ochtend was er even de luxe van privacy, en konden we nog even volledig ongeremd verder spelen. Ik voelde mij naderhand compleet verzadigd, met een diepe rust van binnen. Geen eenzaamheid, wel een spoortje van verdriet wat mij daarna toch wel weer wist te vinden en meer plek in is gaan nemen.

Ik laat haar, ze heeft deze ruimte nodig. Het is mijn pijn die door al die jaren van sterk moeten zijn zich zelden mocht laten zien, en nu mag ze er zijn. Omarm ik haar, omring haar met licht omdat zij de donkerte in mijn leven moest absorberen.

Advertenties

Plaats reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s