Dwalende Woorden

De afgelopen dagen sluimert er een zin door mijn hoofd, iets in de trant van ‘pas wanneer je je openstelt vanuit je kwetsbare zelf, ontstaat ruimte voor de ander om sterk te zijn’ Dat ik hierover nadenk is wellicht geen verrassing. Ik ben erg zoekend in hoe balans te vinden met mijn kwetsbare zelf. Nee niet omdat ik dat niet durf, omdat ik het niet … Lees verder Dwalende Woorden

Transparant

In velden eindeloos verdriet dwaal ik doelloos. Licht speelt een vreemd spel met verdriet, ik zie het mooie, het kwetsbare maar ook de kracht die in haar schuilt. In haar transparantheid toont ze zich volledig, geen verborgen hoekjes, geen schaduwen die verhullen. Ze neemt me mee, ik laat me door haar leiden. Ik heb het nodig me met haar te vereenzelvigen, haar verdriet volledig in … Lees verder Transparant

Bewegingloos

Het woord spookt door mijn hoofd….subloos, niet voor de hand liggend voor mij om te zeggen maar het raakt me diep. Ik voel me subloos, doelloos, dwalend, disconnected met de sub in mij. Was er na mijn vorige writing eerst een hevig verdriet dat gevolgd werd door een vreemdsoortige rust, is er nu een andere emotie. Eentje die ik moeilijk plaatsen kan, ik bespeur veranderingen … Lees verder Bewegingloos