Weef ik een nieuw licht

In het zilveren licht dans ik, ik beweeg haar tinten van licht naar donker, breek de schakels van een schimmig verleden om licht te openen. Dan weef ik een nieuw licht, ik volg de draden van onstuimig verlangen en passioneel beleven. Verweef ze met de rekbare draadjes van verleden, van herinneringen gekoesterd en pijn beleefd. Een deken van vurig samensmelten en genadeloos loslaten ontvouwt zich … Lees verder Weef ik een nieuw licht

Verweven zielen

Je joeg het vuur, haar brandend verlangen omhelsde de leegte. Dwalen werd voelen, beleven zocht een nieuwe diepte. Intense gedachten, verdreven de kille eenzaamheid. De connectie gevoeld, losgeraakt van de stille strijd. Dolende handen dreven de passie, hoger en hoger werd haar zweven. Je maande haar tot rust, kalmte omhelsde haar beleven. Verweven zielen spoorden de hartstocht. Je had haar gevonden, zij jou gezocht. Lees verder Verweven zielen

Ik mis

Verdrietig bewandel ik het beeld van mijn lichaam, ik tel de vele sporen, de onzichtbare littekens en de zichtbare. Tijd spon diepe sporen, ik mis de sprankeling die ik eens was. Wanneer ik in de spiegel kijk raakt de moeheid me die me aankijkt, dat mijn lichaam niet meer is wat het was is een proces waar ik inmiddels een beetje aan gewend ben. De … Lees verder Ik mis

Ze ademt het stof van haar beleven

Ze ademt het stof van haar beleven, droge korrels schuren haar keel. Ze herinnert zich het vervloeien in de beweging die eens de hare was. Niets meer dan een schim lijkt de ware beleving, vaag danst zij patronen op een onzichtbare muur. Voorzichtig tastend volgen mijn vingers de lijnen van ontelbare breuken die zich stapelden. Zonlicht koestert de reflectie van wat eens zo vanzelfsprekend was, … Lees verder Ze ademt het stof van haar beleven