Een brief aan..

on

De titel dwaalt al dagen door mijn hoofd, ‘brief aan…’ ik vroeg mij af, aan wie wilde ik die brief dan schrijven?

Wordt het een brief aan mijn verkrachter, die mij op mijn zestiende tijdens een donkere nacht in een vreemd land meevoerde van een wc op een camping om me op een vochtig en koud grasveld op mijn rug te gooien, in een vreemde taal iets toe te snauwen, een mes op mijn keel te zetten en me niet alleen verkrachtte maar mijn jeugd, dromen en onbevangenheid weg nam?

Het zou teveel eer zijn..

Een brief aan mijn ex-man dan, die mij eerst het vertrouwen terug gaf dat ik door deze verkrachter was kwijt geraakt, evenals mijn behoefte aan seks. Die wekenlang liefdevol mij verzekerde dat het niet erg was dat ik in paniek raakt als hij bij me binnen wilde dringen, die me ervan overtuigde dat het goed zou zijn mijn ouders te vertellen wat er die twee jaar daarvoor gebeurd was. Die man op wie ik smoorverliefd was en voor wie ik nooit goed was zoals ik was. Die me de ene dag sloeg om de volgende dag huilend om vergeving te vragen. Die me jarenlang mishandelde, waarvan ik jaren later een verdrongen herinnering in mijzelf tegenkwam van zijn handen om mijn nek en de paniek om niet te kunnen ademen. Die man bij wie ik mijzelf compleet kwijt raakte in de tien jaar dat ik bij hem was, en waarvan de sporen van zijn gewelddadige acties nog altijd in mij zijn opgeslagen.

Een brief aan hem zou verspilde moeite zijn, ver voorbij teveel eer zelfs.

Een brief aan de man die mij beloofde me op een veilige en vertrouwde manier kennis te laten maken met bdsm dan. Die man die maandenlang investeerde in chatten, mailen en bellen omdat ik er nog niet aan toe was de stap tot ontmoeten te zetten. Die man die duidelijke afspraken met me maakte, we zouden het stapje voor stapje doen en als het niet goed voelde kon ik het aangeven. Dan zou hij dit respecteren. Diezelfde man die toen ik stop zei me chanteerde en dwong seksuele handelingen bij hem te doen waarvan ik over mijn nek ging. Die zijn kennis over het leven waarin ik toen verkeerde gebruikte om mij nog verder in een hoek te drijven, me dwong tot een nieuwe ontmoeting en me vastbond om me vervolgens te verkrachten. Waarna hij voor hij me losmaakte meldde dat het misschien beter was geweest me te laten liggen zodat ik door mijn gewelddadige exman gevonden zou worden die me dan weinig moeite zou hoeven doen om mij iets aan te doen. Diezelfde man die jarenlang in een specifiek virtueel bdsm wereldje een hand boven het hoofd gehouden werd, nee aan deze man ga ik mijn woorden niet aan vuil maken.

Een brief aan de verschillende mannen die zichzelf profileerden als dominant en geen van mijn grenzen wilden respecteren, die mijn grenzen achteloos wegschoven als pure angst. Die mannen die met woorden smeten als ‘vertrouwen’, ‘eerlijkheid’ en ‘openheid’ en dit van mij eisten terwijl zij zelf er een dubbelleven op na hielden. In het bijzonder een brief aan de Dom die mij in shock naar huis liet rijden, die niet wilde zien welke schade hij aangericht had en zich aan iedere vorm van nazorg en verantwoordelijkheid onttrok.

Zij zijn die brief zeker niet waard.

Een brief misschien aan de man die mij na heel veel vertrouwen in mannen (en in het bijzonder in dominante mannen) te zijn kwijt geraakt weer leerde te vertrouwen. Die mij het gevoel gaf ik mocht zijn wie ik was, die mijn behoefte aan een monogame relatie begreep, die mijn opgelopen wonden begreep en mijn grenzen respecteerde. Die ik op een nacht betrapte in een spel met mijn beste vriendin, die man die zichzelf verloor in drank en mijn leven veranderde in een deja vu van een leven dat ik eerder geleefd had. Die me toen ik hem vertelde bij hem weg te gaan verzekerde dat hij mijn besluit respecteerde, om me een aantal dagen later met zijn handen stevig om mijn nek de trap op te sleuren zodat ik dagenlang pijn had tijdens praten en het benauwde gevoel wekenlang bij me is gebleven. Die man die me dwong het huis te verlaten (met mijn kinderen) of anders me iets aan zou doen.

Een brief aan hem is zeer zeker zonder van mijn energie.

Dit is een brief aan mijzelf, omdat ik ondanks alle wonden die ik opgelopen heb altijd in mijzelf ben blijven geloven. Als er iemand is aan wie ik een brief zou willen schrijven dan is het de sub en het meisje in mij, die beschadigd raakten door de verkeerde keuzes die ik maakte in het me openstellen voor anderen. Dan zou ik willen schrijven dat ik nooit deze keuzes gemaakt zou hebben als ik had geweten wat de uitkomst van die keuzes zou worden. Dan zou ik willen schrijven dat ik hen bewonder om de ontelbare keren dat zij zich openstelden ondanks de vele beschadigingen. Dan zou ik hen vertellen hoe moedig ik hen vind… maar vooral zou ik die brief vooral aan mijzelf richten.

Om mijzelf te vertellen hoe dapper ik het vind dat ik altijd in het goede van de mens én in mijzelf ben blijven geloven ondanks de vele teleurstellende, negatieve en traumatische ervaringen die ik opgedaan heb in het vertrouwen en toelaten van anderen in mijn meest persoonlijke en kwetsbare delen.

Ik zou met mijn brief een hoofdstuk af willen sluiten, de vele beschadigingen achter mij willen laten ondanks de wetenschap dat sommige wonden nooit volledig genezen.

Dus dit is een brief aan mijzelf, om mijzelf te vertellen dat het goed is. Dat de pijn die er was er mocht zijn, dat het zelfs mag om nu nog altijd de sporen van de beschadigingen en het verdriet te voelen omdat ze me maken tot wie ik ben.

Een brief aan…de volledige vrouw die ik ben, die zelden haar pijn benoemt of uit maar deze wel altijd met zich meedraagt en toch telkens weer probeert anderen te geven vanuit de puurheid van haar Zijn.

Advertenties

Plaats reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s