Gevangene van mijn Verlangen

on

Verdriet kijkt me aan, peilloze diepte reikt tot in een ongekende verte.

Talloze schakeringen kleuren de wens tot overgave. Haar wens een stil gefluister, gehoord maar niet gegrepen. In haar geven een leegte gevuld met verdriet.

Geborgen in lege armen ligt verlangen te mogen zijn, tijd reist niet mee, beleven staat stil.

Ongeremd voelen dwaalt licht naar donkerte, ik verdrink in haar zwaarte, ze trekt me omlaag, toont nieuwe werelden vol verdwaalde verlangens.

Ze ademt haar verdriet, ik voel haar in mijn nek, een zacht scherpe streling snijdt bitterzoet en dweept met verlangen. Haar lach schatert, doof voor mijn smeekbeden me te laten.

Ik wil haar niet horen, ik wil haar niet voelen, ik wil verdrinken in mijn zijn maar ben geketend aan de stilte.

Haar koude beweegt mij, laat mij huiveren, laat mij dromen. Ik ken haar diepte, ik adem haar gemis. Nog is het niet genoeg, ze wil me laten kruipen, laten smeken. Tranen sporen mijn gezicht, ik ben de gevangene van mijn verlangen, de kern van mijn verdriet.

Advertenties

Plaats reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s