Een nee sub

on

Zo vol overgave als ik het ene moment kan zijn, zo kan op sommige momenten de deur gewoon volledig dicht staan. Volgens iemand ben ik dan een Nee-sub. Nu heb ik dat ooit al eerder gehoord, iemand meende ooit dat mijn sublijst een soort score lijst was waarbij het doel was zoveel mogelijk Nee te scoren. Mijn score was uiteraard erg hoog, ik kwalificeerde me voor de finale ‘Nee-sub’van het jaar. Een mooie titel, zeker nadat ik ook al eens was uitgemaakt voor frigide. Echt een enorme beloning voor mijn inzet, moed, en durf .

Misschien dat vandaar dit gevoelig bij me ligt. Ik wil luisteren naar mijn gevoel, blindelings vertrouwen op mijn gevoel. Maar ik wil ook mijn partner en vooral mijn Dominant behagen en dus is er dan een conflict. Meerdere conflicten soms..

Mijn gevoel zegt nee, mijn lichaam zegt iets anders.
Mijn lichaam zegt nee, mijn gevoel zegt iets anders.
Mijn lichaam en gevoelen geven tegenstrijdige signalen af, mijn ratio bekijkt, observeert en relativeert alles en neemt de doorslaggevende beslissing: Nee!

Zeer kort en direct, duidelijk ook. Pijnlijk confronterend ook wel denk ik voor een partner. Tegenstrijdig voor mij toch ook want ik wil hem niet kwetsen, niet teleurstellen. Ik wil niet die Nee-sub zijn maar ik wil aan de andere kant zeer zeker niet mijn gevoel negeren. Volgens mij is dat namelijk een doodlopende straat. Eentje die ik al eens bewandeld heb, waar ik de muren vol gekerfd heb met cynische zelfverwijten terwijl ik mijn gevoel negeerde, opzij zette, en gewoon verder wandelde, terwijl ik wist dat ik pertinent niet door wilde wandelen in dat straatje.

Ondanks al die ervaringen en kennis kom ik nu wederom op zo’n punt, loop ik tegen die tegenstrijd in mezelf aan, maakt het me onzeker en vooral ook…emotioneel. Iets wat ik nog minder begrijp. En als het nou ging om iets dat een harde grens was, of iets dat onbekend of nieuw is, maar nee…het gaat juist om heel normaal veel voorkomende dingen binnen de bdsm beleving.
Ik begrijp echt niet waarom het ene moment ik ergens totaal geen moeite mee heb terwijl een ander moment ik alleen maar een hele sterke Nee in mijzelf voel. Het zou het zoveel makkelijker maken wanneer ik daar meer inzicht in had, wanneer ik het kon begrijpen maar vooral wanneer ik het kon uitleggen. Zodat ik mijn partner daar meer inzicht mee geven kan. Maar helaas.

Een Nee-sub…mwah meer een zelfstandig zelfdenkend persoontje met een enorme toeweiding, liefde en overgave naar haar partner toe met soms een Nee-moment…ok…soms een Nee-dag en een heel enkele keer een langere Nee-periode.

In zulke periodes lijkt het of bdsm mijlenver van me verwijderd staat. Ik voel alleen maar die Nee in me, die om zich heen wil schoppen, die van alles zoekt om zich tegen af te zetten. Vandaag kwam bovenop die Nee-dag ook nog eens de confrontatie met een Nee-lichaam. Een lichaam met beperkingen waar ik doorgaans niet zo enorm mee wordt geconfronteerd maar vandaag dus wel. Waarmee ik met een flinke klap wordt teruggeworpen in dat acceptatieproces. Een onzichtbare handicap, laat ik het zo maar even noemen om niet al teveel uit te weiden. Eentje waarvan de buren zachtjes fluisteren…snap jij dat nou, gister kon ze de ramen lappen en vandaag doet ze net of ze amper kan lopen. Het is maar goed dat die buren niet weten…..gisteren kon ze nog voor haar Dominant knielen en hem behagen en vandaag behaagt en verzorgt hij haar.

Kortom, het was (en is) een verwarrende en emotionele dag. Het roept allemaal vragen bij me op. Heeft het met dit te maken, of heeft het misschien toch meer met dat te maken. Ga ik te snel, gaan we te snel, of zijn dit de bekende 10 stappen achteruit?

Mijn denken rent in rondjes, herkent de bakens die ze heeft uitgezet en begint een nieuw rondje, maar echt eruit komen doe ik niet. Als ik terugkijk naar het begin van de dag dan staat mijn Nee-moment in schril contrast met vannacht. Toen lag Nee wellicht te slapen.

Het Nee-moment staat ook lijnrecht tegenover andere ervaringen en momenten van de laatste tijd. Het lijkt er totaal niet in te passen en toch weet ik inmiddels…dit is een duidelijk signaal van mijzelf dat er niet voor niets is. Dat maakten de emoties erbij me wel duidelijk. De felheid waarmee Nee geuit werd ook. Een keiharde grens gewoon. Bijna alsof er even in alles een grens bereikt is. Misschien is dat het wel. Een stuk zelfbescherming, iets dat in werking treedt omdat er diep van binnen iets of iemand roept…even niet, ik heb rust en tijd nodig om te verwerken wat er allemaal is gebeurd de laatste tijd. De veranderingen, de stappen die ik heb gezet, de grenzen die ik heb aangeraakt, waarover ik balancerend heb gewandeld en sommige zelfs die ik iets heb verschoven.

Het voelt als teveel en misschien is Nee daar mijn antwoord op. Nee in de zin van, nu niet. Even pas op de plaats, even tijd voor andere dingen. Behoefte aan andere dingen misschien ook wel, behoefte aan rust, uit die sneltrein stappen en de reis in gedachten nog eens maken. De indrukken verwerken en opslaan, eruit halen wat ik eruit wil halen en dan weer op die trein stappen, op een dag dat Nee slaapt natuurlijk.

Advertenties

Plaats reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s