Lamgeslagen vleugels

on

Een vogel vloog tot haar vlucht abrupt beëindigd werd.
Haar vlucht gebroken, door de weerspiegeling die geen lucht bleek te zijn.

Ik hield haar in mijn handen, verbijsterd keken haar oogjes me aan.
Ze hapte nog een paar keer naar mijn adem, en ze stierf in mijn handen.
Ik liet mijn tranen stromen.
Ik zag in haar mijn verlies.
Haar vlucht zo plotseling onderbroken.
Haar vleugels lamgeslagen door de onverwachte val.
Haar ogen radeloos en verbijsterd over dit onverwachte einde.
Ze belichaamde al mijn gevoelens van dit moment.
Waarom eindigde haar leven juist op dit moment, in mijn handen?
Was het om mij duidelijk te maken wat er in mij was gestorven?
Met dezelfde verbijstering, verslagenheid.
Lamgeslagen door de onverwachte val.
Verbijsterd door het verlies.

Zij stierf in mijn handen, zo kwetsbaar, zo alleen, slechts in mijn handen.
Ik voelde me machteloos, radeloos, verdrietig.
Was dit de reflectie van jouw gevoelens?
Het was alsof ik een stukje van mezelf zag sterven, in jouw handen.
Lamgeslagen door de onverwachte val.
Verbijsterd door het verlies.

Advertenties

Plaats reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s