Gefluister

Verlangen naar overgave zweeft geruisloos door mijn ziel.
Mijn lichaam reageert op onzichtbare stimulansen.
Machteloos merk ik hoe alles in mij een andere richting zoekt dan die ik gekozen had te bewandelen.
Niet van plan me te laten sturen door dit verlangen negeer ik haar.
Luister niet naar de stille kreten van mijn lichaam.
Doof voor het gefluister van mijn verlangen focus ik me op andere zaken.
Onzichtbare klauwen houden me vast, leidden me af, maken dat ik nog maar één richting op kan kijken.
Ik zie mijn eigen verlangen, de stille kreet naar overgave die ik niet wil horen.
Niet nu.
Vertwijfeld vraag ik me af wat dit met me doet.
Waarom dit nu niet te sturen is.
Moeilijk te beheersen.
Verlangens zijn een stuurloze razernij geworden.
En ik……
Probeer me doof te houden, blind voor mijn eigen verlangens.
Niet dat het lukt, want het gefluister is overal hoorbaar.
Het verlangen zorgt dat ze gehoord wordt.
Alsof ze wil blijven fluisteren….vergeet mij niet, negeer mij niet, want ik ben toch sterker.
Vele malen sterker dan de wil niet toe te geven, de kracht niet te luisteren, de macht er niets mee te doen.
Sterker zelfs dan de angst die me er zo vaak van weerhoudt toe te geven.
Het keer op keer tegenkomen van onzichtbare grenzen.
Groter dan de onzekerheden en twijfels die me vastberaden laten vasthouden aan een niet toegeven.
Telkens wint verlangen het.
Of ik nu wel of niet strijd.
Of ik haar negeer of niet.
Of ik toegeef of niet.
Ze wint het telkens weer.
Verleidt me, fluistert zoete lieve woordjes, projecteert schitterende levendige fantasiegedachten tot ze me overwonnen heeft.
Het is alsof verlangen een eigen leven leeft in mij.
Me tot een ander persoon maakt.
Een kant in me wakker maakt die voor verwarring zorgt.
Want er is geen ruimte, geen plaats voor haar aanwezigheid.
Ze zorgt niet alleen voor verwarring maar ook voor onrust.
Want was zij het niet die me meenam naar donkerte die angst aanjoeg.
Was zij het niet die me over grenzen joeg, gestuurd door haar immense passie en grenzeloze begeerte.
Me achterlatend in donkerte en kou, in een wereld vol van schimmen en schaduwen.
Zou ik niet beter mezelf tegen haar beschermen.
Mezelf beschermen tegen de donkerte en kou waarin ze me vervolgens meestal achterlaat.
Hoe kan het toch dat zij een deel van mij is.
Dat ze in mij leeft, haar stukje bestaansrecht opeist.
Hoe kan het, dat ik haar soms niet begrijp.
Mijn eigen gedachten niet meer kan volgen.
Hoe kan het, dat mijn eigen verlangens me angst aanjagen.
Een stil en in zichzelf gekeerd persoontje van me maken.
Wanhopend trachtend het verlangen te smoren in een masker van gemaaktheid.
Omdat haar tot uiting te laten komen meer onrust veroorzaakt dan haar het zwijgen op te leggen.
Verlangen naar rust soms sterker is dan verlangen naar overgave.
Overgave niet altijd zonder strijd gepaard gaat en er geen energie meer is voor nog meer strijden.

Ik laat haar fluisteren, haar gefluister doolt toch wel door mijn ziel.
Maakt me bewust van wat ze wil, van wat ik wil.
Maar soms kan ik er niet naar luisteren.
Soms wil ik er niet naar luisteren.
Soms weet ik niet meer wat ermee te doen.

Vandaag is zo’n dag….

Advertenties

Plaats reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s