Ze ademt het stof van haar beleven

Ze ademt het stof van haar beleven, droge korrels schuren haar keel. Ze herinnert zich het vervloeien in de beweging die eens de hare was. Niets meer dan een schim lijkt de ware beleving, vaag danst zij patronen op een onzichtbare muur. Voorzichtig tastend volgen mijn vingers de lijnen van ontelbare breuken die zich stapelden.

Zonlicht koestert de reflectie van wat eens zo vanzelfsprekend was, ik mis haar ademen, haar bewegen, haar pure zijn…ik mis haar.

Leave a Reply