Verborgen schat

Ik sluit mijn ogen, kijk naar mijn allerbinnenste.
Welke schat ligt daar verborgen?
Wat ligt er al zo lang in de donkerte, te wachten op een kracht die de dofheid laat omslaan in een bijna verblindende pracht.

Het doolhof naar die schat laat me verdwalen in mijzelf.
De weg ernaar toe wordt versperd door mijn eigen afweer en blokkades.
De doodlopende straatjes ontnemen me wel eens de moed om door te blijven gaan.

En dan ineens…dringt een klein straaltje van die pracht naar buiten,
ik voel me aangetrokken door die straal.
Laat me door haar leiden naar mijn binnenste, en in alle donkerte en onzekere gevoelens
ontwaar ik die fragiele schoonheid, zo kwetsbaar, zo puur, zo van mij.

Plotseling realiseer ik me, er is geen ander voor nodig de dofheid te laten glinsteren.
Er is geen ander voor nodig me de weg te wijzen in het doolhof.
Doodlopende straatjes kun je terug uit gaan.
De kracht zit in mezelf.

 

Leave a Reply