Van licht naar donker en weer terug

De beweging die we maken wordt me steeds dierbaarder. Ik neig telkens naar dezelfde woorden om mijn gevoel en beleven te omschrijven maar ze kloppen ook gewoon. Er is een passioneel bewegen, een vurig dansen waarin we de diepte bewegen naar nog meer nuances.

Een aantal weken geleden hebben we een knoop doorgehakt van iets waar we al zo lang mee bezig waren, waar twijfels telkens weer de kop opstaken. Hoe een plek te vinden waar we samen bdsm kunnen beleven zonder dat deze een te grote druk legt op het gezinsleven, en ook zonder dat deze ons wegdrijft van ons gevoel. Dat was een angst die er wel degelijk lag, om de intimiteit van ons delen naar buiten te bewegen was echt geen gemakkelijke stap. De drempel voor mij onnoemelijk hoog. Ik ben en blijf iemand die erg gevoelig is voor energie, en het lijkt erop naarmate ik dichter bij de kern in mijzelf kom de gevoeligheid toeneemt. Dat is een erg mooi iets, en ook een gecompliceerd iets. Ik kies ervoor om minder af te bakenen, dat ontbloot een stuk kwetsbaarheid, voor mij voelt het als witte energie (zonder te willen zweven).
Het is niet dat ik me niet comfortabel voel in en met die kwetsbaarheid maar het gevoel dat alles door mij heen beweegt is er wel eentje waar ik mijn weg nog in aan het vinden ben,

Zo werd ik afgelopen zaterdag tijdens een spelmoment ongemerkt mee gezogen in de hevige, zware en bijna donkere energie van een ander stel dat aan het spelen was. Ik denk dat ik het ergens wel gevoeld heb maar ik wilde ook zo graag wegdrijven in die bijzondere bubbel waar Grey en ik in stappen wanneer we in alle vrijheid onze D’s dynamiek kunnen beleven en uiten.
Het voelde ineens niet meer goed, ik werd draaierig en misselijk en ergens herkende ik dat het niet aan mij gekoppeld was.
Het is een lastige dans om als hooggevoelige me te laten bewegen door overgave, de schilden die ik in het dagelijks leven opgetrokken heb vallen in dat moment volledig weg. Het maakt me naakter dan naakt, die naaktheid laat zich niet zomaar omschrijven. Het is een naaktheid op zielsniveau, die ik alleen maar kan tonen omdat Grey in en met zijn beweging mij zowel uitnodigt nog meer te tonen maar ook mij afschermt. Waarmee ik overigens niet bedoel dat hij had kunnen voorkomen dat ik meegezogen werd in die andere energie.

Het duurde even voor ik aan kon geven dat die energie mij een andere kant op trok, ik gaf het aan en we verhuisden naar de bank. Ik voelde een soort vertraging, alsof ik in slow motion mijn eigen energie in strijd met die donkere energie kon zien. Ik kon waarnemen hoe vreselijk hoog mijn emoties zaten (dat is altijd een soort ontlading als reactie op het binnenkomen van zoveel prikkels en energie).
Heel langzaam bewogen mijn emoties zich dichter naar mij, ik wachtte met smart op die eerste traan omdat ik wist dat ik dan weer echt bij en vooral ín mijn eigen energie was teruggekeerd. Een enkele traan werden er meer, mijn lichaam begon weer als het mijne te voelen, ik kreeg het koud, begon te rillen en was blij met de bekende reacties. Het gaf me de ruimte om weg te kruipen in Grey zijn veilige handen en vanuit daar weer langzaam terug te keren.

En dan ineens heel abrupt voel ik de ommekeer in mijzelf, verlangen reikt me de hand en ik pak deze aan, ik voel een glimlach vanuit het diepst van mijn binnenste opwellen en kijk Grey aan…we kunnen weer dansen.

Leave a Reply