Rode billen wil ik Zien

‘Wanneer ik straks thuiskom dan wil ik rode billen zien!’, het was het enige dat hij had gezegd toen hij belde, behalve de verder neutrale opmerking over hoe laat hij verwachtte te zullen arriveren.
Verontrust hing ze op, rode billen…het woord bleef dansen in haar gedachten. Er ontstond een innerlijk conflict, een deel in haar wilde voldoen aan zijn verzoek, wilde haar overgave tonen.
Een ander deel raakte gespannen en verstrikt in vragen die gekoppeld waren aan de uitvoer, hoeveel manieren waren er om rode billen te krijgen? Ze schoot in de lach bij de gedachte aan manieren die hem niet zouden bekoren, maar zeer zeker zouden motiveren haar billen meer dan rood te kleuren. Bij die gedachte ontsprong een warmte in haar buik die gaandeweg bezit van haar hele lichaam nam. Ze zag het voor zich, zijn gezicht wanneer hij zou ontdekken dat ze haar billen rood gekleurd had met lippenstift, zou ze nog genoeg tijd hebben om houtblokken voor de open haard te halen? Daarmee zou ze ook wel een vaag rode gloed kunnen realiseren op haar billen mijmerde ze verder.

Een onrustige blik op de klok vertelde haar dat ze niet heel veel tijd meer had, en daar ging het mis. Onrust en spanning namen bezit van haar, ze had nog willen koken, en het gezellig maken in huis en in diezelfde tijd zorgen dat haar billen rood gekleurd waren ging haar niet lukken. Ze probeerde een keuze te maken, overwoog het koken los te laten maar liep spaak bij de gedachte dat hij ongetwijfeld had gerekend op een ontspannen en gezellige maaltijd samen.
Ze dacht na over hoe één en ander te combineren, en ze werd boos op zichzelf om de drempel die ze ervaarde. Wat was er nu zo moeilijk aan? Ze had er toch ook geen  moeite mee om af en toe aan auto-spanking te doen en zichzelf rode billen te bezorgen? En dan genoot ze toch zelf ook van de rode kleur op haar billen en het gloeiende gevoel? En hij wist dat toch allemaal, dus waarom nu zo moeilijk doen?

Eerst een begin maken met koken dacht ze, ze zocht de tapas bij elkaar, zette de oven aan voor het stokbrood en begon alvast met wat snijwerk. Ze probeerde zich te focussen op het voorbereiden van het eten maar kon het niet helpen dat haar gedachten voortdurend afdwaalden. Wat zou er gebeuren als ik geen rode billen kan laten zien, vroeg ze zich af, waarna een wervelwind aan opvolgende vragen opdook, en hoe moest ze haar billen laten zien? Wat moest ze aantrekken? Een kort rokje, een lange rok, moest ze haar rok al opgestroopt hebben? Moest ze wel of geen ondergoed aan? Een kleine glimlach onderbrak haar gedachtestroom, viel een rode onderbroek (wetend dat hij een hekel had aan alles dat geen string was) ook onder rode billen? Ze zag de discussie al voor zich, hoe zij zich zou verweren met het argument dat rood kant dat haar billen omvatte er toch voor zorgden dat haar billen rood oogden, en hoe hij met barse stem dit argument zou weerleggen met de opmerking dat zij heel goed wist dat hij iets anders bedoeld had, en hoe zij (waarschijnlijk) een glimlach niet zou kunnen onderdrukken, of anders de twinkeling in haar ogen niet zou kunnen verbergen en hij zou vragen (meer opmerken) dat ze dit leuk vond? Uiteraard zou ze braaf haar hoofd schudden, en inwendig lachen om haar eigen scherpzinnigheid.

Een blik op de klok bracht haar met een schok terug naar de realiteit, ze had niet veel tijd meer! En haar billen waren nog altijd niet rood gekleurd, ze liep naar de hoek in de kamer waar diverse houten pollepels, een liniaal, verschillende cane’s en rijzweepjes en een leren handje met oud vervaagd roze aan de ene kant lagen. Ze herinnerde zich die keer dat hij geopperd had haar billen mooi roze te maken terwijl hij dit kleine leren handje in zijn grote hand had vastgehouden en zij een blik op het oud roze had geworpen en het niet had kunnen laten om op te merken dat haar billen echt niet te vergelijken waren met het oud roze van de stof aan de andere kant van het leren handje. Ze pakte het leren handje op en legde deze samen met de liniaal, een haarborstel, een grote bad borstel en de diverse pollepels op de salontafel. Toen keek ze naar de drie paddle’s, ‘de heilige drie’ noemde ze hen in gedachten. Ze verbaasde zich over haar eigen gevoel, het kwam niet in haar op deze paddle’s zelf te gebruiken. Waarom eigenlijk niet, vroeg ze zich af, en probeerde verder te graven in haar gevoel. Verder dan veel onrust en een heftige emotie die ze niet thuis kon brengen kwam ze niet en ze besloot in gedachten dat ze de heilige drie links zou laten liggen, wat ze zelf wel een grappige woordspeling vond gezien de linkshandigheid waarmee deze paddle’s gehanteerd werden.

Opnieuw keek ze naar de klok, tijd werd steeds krapper. Ze liep snel terug naar de keuken, in haar hand had ze één van de grote pollepels vast. Ze wist dat ze hiermee zichzelf snel een rode gloed op haar billen kon bezorgen, maar het was immens moeilijk om zichzelf over de drempel te pushen om dit nu te doen met de wetenschap dat ze daarmee aan zijn verzoek (alhoewel de intonatie het meer als opdracht had laten klinken) zou voldoen. Haar dilemma werd alsmaar groter, hoe rood was rood? Hoe vaak en hoe hard zou ze moeten slaan met deze pollepel om rode billen te krijgen? Het voelde alsof ze nog zo haar best kon doen maar de uitkomst voor hem altijd reden zou geven om op te merken dat het niet goed genoeg was. Die conclusie maakte dat plotseling de tranen in haar opwelden en ze zich realiseerde hoeveel emoties en spanning dat ene zinnetje bij haar teweeg brachten.

Naarmate de tijd verstreek werd ze zich ervan bewust dat ze nu op een punt kwam waarop ze een beslissing moest nemen, ging ze het nog proberen, of zou ze het loslaten? En als ze het losliet hoe moest ze dit dan naar hem toe presenteren? Met welk argument? Haar tranen leken alsmaar sterker te worden en ze voelde een traan over haar wang glijden, boos veegde ze deze weg en liep vlug naar één van de twee slaapkamers en zocht snel uit wat ze aan wilde trekken. Ook hier weer ontstonden dilemma’s, het leek alsof ze geen enkele keuze meer kon maken puur vanuit haar eigen gevoel en ze vervloekte deze besluiteloosheid en onrust in haar zelf. Die was zo enorm in strijd met hoe ze in haar gewone doen was, dan was ze één en al vastberadenheid zelfs in de meest moeilijke situatie’s. En nu was ze verworden tot een onzeker meisje dat twijfelde bij iedere beslissing die ze nemen moest. Ze probeerde een soort automatische piloot te vinden, zo vaak had ze zich omgekleed voor hem, omdat ze wist dat hij dit waardeerde en haar graag als vrouwelijke vrouw zag. Ze pakte een paar kousen, legde twee zwarte rokjes neer en probeerde in haar gevoel te duiken. Wat paste het beste bij haar stemming van nu? Een regenjas voor alle tranen, bedacht ze met een licht gemok, onderwijl probeerde ze haar eigen innerlijke stem die probeerde haar onderuit te schoppen te negeren. Wilde ze zich meer meisje voelen en paste daar een korte zwierige rok bij? Of was het meer de stijlvolle dame in korte strakke kokerrok? Het meisje in haar leek boos weg te lopen, ze zag het als een film voor zich en keek toe hoe het meisje met een gevoel van paniek in een grote stoel wegdook. De vrouw keek haar aan, haar arrogantie kon ze wellicht goed gebruiken maar die kon zich ook zomaar tegen haar keren, wist ze uit ervaring.

Ze pakte beide rokjes in haar hand, wierp een blik op een jurk die in de kast hing maar verwierp in hetzelfde moment het idee om een jurk aan te trekken. Een rok bood haar meer opties, dan kon ze met het bijpassende topje haar eigen gevoel versterken en de onzekerheid in haar meer proberen te maskeren. Ze vroeg zich af, hoe zou de vrouw op zijn eis van rode billen reageren? Het moment dat het beeld van de vrouw die met ijzeren discipline gehoor gaf aan zijn verzoek was het moment waarop de beslissing was genomen. De vrouw verdween de kast in, het meisje werd uit de stoel getrokken. Ze trok het zwarte zwierige rokje aan, een simpele stof die mooi om haar billen viel, daaronder zwarte kousen met brede kanten rand, een zwart kanten hipster (toch een dappere poging richting een zeker opstandig gedrag daar hij het liefst strings zag), een kanten hemdje zonder bh eronder, en daaroverheen een strak zwart truitje dat net iets van het randje kant liet zien.
Een paar simpele maar stijlvolle zwarte pumps maakte het geheel af, snel deed ze nog wat mascara op, een rode lippenstift maakte het geheel compleet en ze liep snel terug naar de keuken.

Vanuit haar ooghoek zag ze de spullen liggen die ze had klaargelegd, als ze nu niets meer ging doen dan moest ze deze snel opruimen voor hij ze zag realiseerde ze zich. Vertwijfeld stond ze halverwege de kamer, haar blik tussen de tapasgerechten in de keuken en de spanking speeltjes op de salontafel. In de verte hoorde ze een auto, haar hart sloeg even over maar ze stelde zichzelf eerst met de gedachte dat hij echt niet zo snel al hier kon zijn. Die speeltjes ruim ik straks wel op dacht ze, terwijl ze in de keuken verder ging met het in schaaltjes doen van de tapasgerechten en het inschenken van de wijn.

Ze hoorde de deur van het slot gaan, op slag was ze in paniek én in tranen. Waarom was ze nou zo stom geweest om te denken dat ze nog voldoende tijd had gehad? Ze hoorde hem binnenkomen en durfde zich niet om te draaien bij het aanrecht. Ze vroeg zich af hoe het eruit zag toen hij binnenkwam, hoe was zijn blik geweest? Had hij naar de speeltjes op de salontafel gekeken? En dacht hij dat ze die gebruikt had maar vergeten was op te ruimen? Ze kon natuurlijk zeggen dat ze wel een poging ondernomen had om haar billen rood te kleuren maar dat het herstellend vermogen van haar huid zo sterk was dat het rood allang weer vervaagd was. Inwendig schoot ze in de lach en mopperde op zichzelf, niet nu…als hij haar lach zag dan was de sfeer gelijk gezet en ze lag nog altijd overhoop met het deel in haar dat in paniek was geraakt.
Hij was achter haar gaan staan, ze wachtte op de vertrouwde kus op haar voorhoofd, die zou haar in staat stellen hem niet aan te hoeven kijken en wat extra tijd geven. Hij bleef echter achter haar staan, ‘doe je rok eens omhoog’ hoorde ze hem zeggen. ‘ik moet eerst mijn handen wassen’ antwoordde ze terwijl ze het sterk opvlammende gevoel van paniek probeerde de kop in te drukken, en zichzelf vervloekte om de tranen die ze voelde branden.

Geef een reactie