Ontheemd

Ontheemd, alsof de warmte van het zonlicht dat mijn bladeren streelt anders aanvoelt. Mijn wortels tasten de grond af, bekend en onbekend vermengen zich tot een nieuwe bodem waarin het moeilijk grip krijgen is.

Ik wil mijn bladeren afschudden, razen als een herfstige storm om niets meer te zijn dan een kale stam en takken. Geleefd en doorleefd, zichtbare beschadigingen kerven mijn stam, een dikke eeltige laag beschermt de kwetsbare binnenkant. Mijn takken zacht wiegend in de najaarswind, ogen breekbaar maar herbergen een ongekende kracht.

Soms zou ik willen dat de aarde mij verzwolg, ik gewoon zou verdwijnen in de donkere grond. Wanneer de kilte en eenzaamheid als een deken over mij heen valt, ieder jaar mijn gekerfde ziel gevoeliger lijkt te worden dan lijkt de lente eindeloos ver te zijn.

Ontheemd voel ik mij, in mijn eigen zijn, de dans verloren die me ooit bekoren kon. Ik wieg zachtjes heen en weer op de fluisterende wind die me troostend warmere dagen toewenst. Ik zie de kleuren van mijn bladeren vervagen, tast met mijn wortels in deze koude grond.

Zal het ooit weer voelen als weleer? De vanzelfsprekendheid van weten waar mijn plekje is, waar mijn leven is, de rust die erin besloten ligt. Ik ben de strijd moe, het wisselen van de seizoenen, ik wil mijn wortels planten in een ziltige grond met uitzicht op een stil kabbelende horizon.

Leave a Reply