Ongrijpbaar delen

Er is een ongrijpbaar dwalen, mijn Zijn aan de wandel en ik die haar tracht te volgen. Soepel is haar beweging, stram en stijf de mijne.
In de gewichtsloze ruimte waarin zij zich beweegt voel ik mij verloren.
In de bewegingen die zij maakt voel ik mij tekort schieten.

Ze is mij en toch zo onbereikbaar.
Ze ademt mijn hele zijn en toch blijft ze ongrijpbaar en drijft verder bij me vandaan.
Alsof ons bewustzijn is verscheurd. Ik zie de breuklijn, diep groeven snijden in het eens zo gladde oppervlak.

Geef een reactie