Ik mis

Verdrietig bewandel ik het beeld van mijn lichaam, ik tel de vele sporen, de onzichtbare littekens en de zichtbare. Tijd spon diepe sporen, ik mis de sprankeling die ik eens was. Wanneer ik in de spiegel kijk raakt de moeheid me die me aankijkt, dat mijn lichaam niet meer is wat het was is een proces waar ik inmiddels een beetje aan gewend ben.

De aftakeling begint bij mij gewoon wat eerder, 19 jaar leven met een fysieke beperking gaat nu eenmaal niet voorbij zonder zichtbare sporen. Zichtbaar voor mij althans, wanneer ik mijzelf terug zie. Wanneer ik de veranderingen in mijn lichaam zie.

Moeilijker vind ik het balans te vinden in het gemis van mijn eigen vrolijkheid, de levenslust die mij overal doorheen sleepte. Het grenzeloze vertrouwen dat ik had in het vinden van een omweg. Het omdenken dat ik mijzelf eigen gemaakt had lang voor die term zijn intrede deed.

Ik mis mij….ik mis de sprankelende blik in mijn ogen. Ik mis de tinteling en verwondering die ik voelen kon. De sensitiviteit die maakte dat leven zo intens beleefd werd. Diezelfde sensitiviteit kon ik niet goed uitschakelen op momenten dat het minder wenselijk was, het heeft me uitgeput, leeggetrokken en ik voel de warmte van mijn innerlijke zon afnemen.

Ik mis mijn zon, mijn eigen licht dat anderen wist te verwarmen, licht scheen en zo kleur aanbracht in grijze werelden.

Ik mis mijn onvoorwaardelijke geven, ik ben zo vaak te moe om nog te kunnen geven.

Ik mis mijn pure overgave, pijn en moeheid eisen hun tol.

Ik mis…zoveel..

Leave a Reply