Spiegelwand

Je liet me dansen, terwijl je wist dat de bodem van glas was en ieder moment kon breken. Dans maar, sprak je, het is goed…ik vang je als je niet meer bewegen kunt. Ik ben er wanneer je niet meer bewegen kunt, dan draag ik je. Ik gun je zo…

Lees verder

De Val

Ooit, lang geleden, schreef ik eens…overgave heeft me verlaten. In dat moment was dat zo, de strijd om te mogen zijn wie ik was had me gebroken. Het verdwalen in me confirmeren naar wat een ander vond dat mijn overgave diende te zijn had me losgebroken van mijn eigenheid, ik…

Lees verder

De lege Muren van haar Voelen

Ze beweegt een lege overgave, geborgenheid vormde de baken in haar reizen. Stuurloos voelt ze zich zonder. Een rimpelloos oppervlak ontvouwt zich voor haar, niets meer dan illusie want zodra ze zich overgeeft aan het stille water sleurt de storm haar mee. Hoge golven breken haar blik op de horizon,…

Lees verder

Er is een Dwalen

Woorden dwalen de leegte die ik niet innemen kan, ze strekt haar handen, reikt naar me. Ik wil vluchten uit haar peilloze diepte. Ze haalt me in, meedogenloos is haar scherpte. Ze dwingt me tot overgave, ik geef me, laat haar. Ze breekt me, willoos in haar bewegen geef ik…

Lees verder

Troosteloze Beweging

Dan opent diepte zich, woordloos onthaald door pijn. Ik tracht haar scherpte te negeren, ze smaalt om mijn vruchteloze pogingen. Overgave beweegt een schimmige mist, geen licht laat door, ik voel haar verstikken. Tijd strikt de meedogenloosheid van pijn, ze dansen een grimmige sfeer en vullen de ruimte. Ergens in…

Lees verder

Onbeminde Stilte

In de leegte van mijn voelen sluimert een gemist beleven. Ik voel haar leegte, haar pijn en gemis. Haar verdriet overmeestert me, ik geef me over en verdrink, golf na golf in immens verdriet dat geen weg meer weet te vinden. Ergens diep in mij deint een zee van tranen,…

Lees verder

Demonen van de Nacht

Eenzaamheid graait om zich heen. Wanhopig tracht ik haar maaiende beweging te mijden, dat dit zinloos is weet ik met mijn verstand. Mijn gevoel wil nog even een andere beweging volgen, zij wil nog even vast kunnen houden aan eigen regie. Zelfs al is deze een illusie en doemt ergens…

Lees verder

Waar verlies spreekt

Er leeft een pijn in de vertrouwdheid van beweging, ik mijd haar. Zorvuldig stap ik naast de zo vertrouwde paden, doelbewust maar wankel raak ik zijdelings wat zo geborgen, zo vertrouwd, zo eigen was. Ik zie de scherpte, adem haar, ze vult mijn longen, verlamt me. In mijn slaap val…

Lees verder

Verdoofd is haar Voelen

Je liet haar los, verdoofd is haar voelen. Besef sijpelt met trage druppels diep door, tranen zijn verlaten, verdwaald is haar beleven. Flarden van beleven tovert beelden die ik niet voelen wil. Je liet los, er is geen weg terug, geen weg vooruit, geen weg. Je liet haar gaan, ik…

Lees verder

Onheilsbode

Jaren geleden verbleef een levensgrote Oehoe dagenlang op ons dak en dat van de buren. Daar waar een Buizerd voor mij voelt als een dier dat met mij ademt heb ik ook iets met deze immense uilen. En dan dagenlang zijn energie voelen, zijn roep om een vrouwtje te lonken.…

Lees verder